27 Kasım 2015 Cuma

Uyuyan Güzel Olabilsem...

Yazmak istediğim ne çok şey var aslında şu ara. Bilmediğim bir sebepten yazamıyorum. Her zaman kalemime mürekkep olan düşüncelerim bu kez önümü tıkıyor. Belki de kendimi yeteri kadar özgür hissetmiyorum. Üzerinize alınmayın ama birileri okurken yazmak bazen gerçekten zor oluyor. Küçükken de böyleydim. Sınavda öğretmen gelip tepeme dikildiğinde kalemi bırakır tek kelime yazmazdım, ta ki o gidene kadar.

İşte böyle bir zamandan geçiyorum. Daha doğrusu geçebildiğim falan yok, tam ortasında duruyorum. Peki yazmıyorum da ne yapıyorum? Maalesef kafamın içindekilerden kurtulabilmenin başka bir yolunu bilmiyorum ben. Ya yazmam lazım, ya da konuşmam... Uyuyorum ben de. Erken gidiyorum şu ara eve. Şalteri indiriyorum. Sen sağ ben selamet. Ertesi sabah uyanana kadar...


Hiç yorum yok:

Yorum Gönder